یک موتور توربوجت مدرن از ورودی هوا، کمپرسور، محفظه احتراق، توربین و نازل اگزوز تشکیل شده است. جت های جنگنده همچنین دارای پس سوز بین توربین و نازل اگزوز هستند. به عنوان یک نوع موتور حرارتی، یک موتور توربوجت باید اصول عملکرد موتور حرارتی را رعایت کند: انرژی تحت فشار بالا وارد شده و تحت فشار کم آزاد می شود.
بنابراین، از نظر اصل تولید انرژی، موتورهای جت و موتورهای پیستونی یکسان هستند و هر دو به چهار مرحله نیاز دارند: مکش، فشار، احتراق و اگزوز. تفاوت در توالی نهفته است: در موتور پیستونی، این چهار مرحله به صورت متوالی اتفاق میافتند، در حالی که در موتور جت، به طور مداوم اتفاق میافتند. جریان گاز از طریق هر قسمت از موتور جت مطابق با چهار موقعیت کاری یک موتور پیستونی است.
ابتدا هوا وارد هوای ورودی موتور می شود. در طول پرواز، جریان هوا را می توان به عنوان جریان هوا به سمت موتور در سرعت هواپیما در نظر گرفت. از آنجایی که سرعت هواپیما متفاوت است و کمپرسور فقط می تواند با محدوده خاصی از سرعت های جریان هوای ورودی تطبیق یابد، عملکرد ورودی هوا تنظیم جریان هوای ورودی به سرعت مناسب از طریق کانال های قابل تنظیم است. در طول پرواز مافوق صوت، سرعت جریان هوا در جلو و داخل ورودی هوا به سرعت زیر صوت کاهش می یابد. در این زمان، رکود جریان هوا می تواند فشار را بیش از ده یا حتی ده ها برابر افزایش دهد که بسیار بیشتر از افزایش فشار در کمپرسور است. این امر منجر به توسعه موتورهای رم جت شده است که برای رم جت صرفاً به سرعت متکی هستند و نیازی به کمپرسور ندارند.
