اجزای الکترونیکی یک اصطلاح کلی برای عناصر و دستگاه های الکترونیکی هستند که واحدهای عملکردی اصلی مدارها یا تجهیزات الکترونیکی را تشکیل می دهند. آنها شامل مقاومت ها، خازن ها، سلف ها، دیودها، ترانزیستورها و مدارهای مجتمع هستند. از نظر عملکردی، می توان آنها را به اجزای غیرفعال (مقاومت، خازن، سلف) و اجزای فعال (دیود، ترانزیستور، مدارهای مجتمع) تقسیم کرد. مدارهای مجتمع که از طریق فناوری نیمه هادی به عملکردهای پیچیده دست می یابند، اجزای اصلی فناوری الکترونیک مدرن محسوب می شوند.
به عنوان پایه و اساس صنعت اطلاعات الکترونیکی، قطعات الکترونیکی به طور گسترده در ارتباطات 5G، انرژی های جدید، رایانه ها، خودروها و سایر زمینه ها استفاده می شود. توسعه آنها باعث پیشرفت فناوری نیمه هادی ها شده است. اولین نسل از مدارهای مجتمع در دهه 1960 ظهور کردند که کوچک سازی و عملکرد بالای دستگاه های الکترونیکی را ترویج کردند. چین "برنامه اقدام برای توسعه صنعت قطعات الکترونیکی پایه (2021-2023)" را اجرا کرده است که تحقیقات و توسعه فناوری کلیدی و همکاری زنجیره تامین و بهبود اکوسیستم صنعتی را از طریق ساخت مراکز تجاری بین المللی ترویج می کند.
